Seeing God, Becoming God: Christology and Soteriology in Athanasius’ Oration against the Arians and Origen’s On First Principles (p. 26-31)

ARTICLES

Joshua Anthony

Classics and Theology,

University of Notre Dame

 

Περίληψη: Ο Μ. Αθανάσιος και ο Ωριγένης εκφράζουν αρκετά διαφορετικές απόψεις για τη φύση και την αποστολή του Ιησού Χριστού, όπως αυτές διατυπώνονται στους Λόγους Κατά Αρειανών και στο έργο Περί των Πρώτων Αρχών αντίστοιχα. Σκοπός μου είναι να εξετάσω τη θεολογία τους, με αναφορές στη Χριστολογία και τη σωτηριολογία. Ενώ και οι δύο συμφωνούν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός και άνθρωπος, ο Ωριγένης υποστηρίζει ότι ο Υιός του Θεού ενσαρκώθηκε σε μια υπάρχουσα ανθρώπινη φύση, ενώ ο Αθανάσιος θεωρεί ότι ο Υιός δημιούργησε μια ανθρώπινη φύση τη στιγμή που την ενεδύθηκε. Ο Ωριγένης αναπτύσσει μια σωτηριολογία βασισμένη στη μίμηση του παραδείγματος του Ιησού, ενώ ο Αθανάσιος αναπτύσσει μια σωτηριολογία που θεμελιώνεται στην πρόσληψη ανθρώπινης σάρκας από τον Ιησού. Και οι δύο συμφωνούν, ωστόσο, ότι τελικός σκοπός της σωτηρίας είναι μια μορφή θέωσης. Όμως ενώ ο Αθανάσιος τοποθετεί μια θεμελιώδη οντολογική μετατόπιση από τον θάνατο στη ζωή με την έννοια της σωτηρίας ως θέωσης, για τον Ωριγένη σωτηρία είναι απλά η προοδευτική ανάπτυξη μιας ήδη υπάρχουσας συμμετοχής στη θεία φύση, την οποία μοιράζονται όλα τα όντα.

Summary: Athanasius and Origen hold strikingly different views on the nature and work of Jesus Christ as expressed in the Orations against the Arians and On First Principles respectively. I will examine their theology, with a view to Christology and soteriology. While both agree that Jesus Christ is God and man, Origen argues that God the Son took up an existing human nature, while Athanasius holds that God the Son created a human nature at the moment when He took it up into Himself; Origen posits a soteriology based on imitating the example of Jesus Christ, while Athanasius posits a soteriology founded on partaking of the flesh of Jesus Christ; both agree, however, that some kind of deification is the ultimate goal of salvation. Nevertheless, while Athanasius posits a fundamental ontological shift from death to life in salvation-as-deification, for Origen, salvation is merely a progressive increase in an already existent share in the divine nature held by all beings.

 

Seeing God, Becoming God (pdf)

Violence and Religion: The Reverence of Bandits, Pirates and Rebels in the Roman World (p. 19-25)

ARTICLES

Dimitris J. Kyrtatas

Professor of Ancient History

University of Thessaly

Περίληψη: Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα βίαιων συμπεριφορών στην ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα που αποδίδονται σε ληστές, πειρατές και εξεγερμένους δούλους. Όπως υποδεικνύουν οι επιλεγμένες μαρτυρίες, οι βίαιες συμπεριφορές ανθρώπων και ομάδων που παρέβαιναν τον νόμο και που κάποτε αμφισβητούσαν την καθιερωμένη κοινωνική τάξη συνοδεύονταν συχνά από έντονες και ιδιότυπες θρησκευτικές πεποιθήσεις και διακηρύξεις.

Summary: The present article discusses characteristic examples of violent behaviour in Greek and Roman antiquity that were attributed to bandits, pirates and rebellious slaves. As suggested by the selected testimonies, the violent conduct of individuals and groups that transgressed the law and occasionally challenged the established order was often accompanied by intense and peculiar religious convictions and declarations.

 

Kyrtatas Violence and Religion (pdf)

Escaping Death By Canon: The History of the Epistle of Jude (p. 15-18)

ARTICLES

Sophia C. Sarro

Holy Cross

Classical Studies

 

Περίληψη: Αυτό το άρθρο διερευνά τη σχέση της Επιστολής Ιούδα, ενός έργου που συντάχθηκε στα τέλη του πρώτου μεταχριστιανικού αιώνα ή στις αρχές του δεύτερου και που αποτελεί μέρος της Καινής Διαθήκης, με την Εβραϊκή απόκρυφη παράδοση. Η σχέση αυτή οδήγησε πολλούς χριστιανούς πατέρες σε μεγάλο προβληματισμό.

Summary: In this paper an attempt is made to explore the connection of the canonical Epistle of Jude, a work written around the late first century or early second century CE, with apocryphal Jewish Scripture, which led it to become one of the disputed books of the Biblical Canon.

 

Escaping Death By Canon (pdf)

H ρωμαϊκή δημοσιονομική πολιτική, σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο και τον Ηρωδιανό (p. 1-14)

ARTICLES

Δρ. Κωνσταντίνα Κατσάρη

CEO of Startdoms Accelerator 

for high-growth tech businesses and startups

 

Περίληψη: Τα τελευταία χρόνια οι ιστορικοί των ρωμαϊκών χρόνων έδωσαν έμφαση στη λογική των οικονομικών αποφάσεων που πάρθηκαν στο παρελθόν. Ωστόσο πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας ότι και άλλοι παράγοντες επηρέασαν την οικονομική πολιτική όχι μόνο των πολιτών αλλά και των αυτοκρατόρων. Στον Δίωνα Κάσσιο και τον Ηρωδιανό, πηγές του τρίτου αιώνος μ. Χ., παρατηρούμε ότι οι ηθικές τους απόψεις, οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, ψυχολογικοί παράγοντες η συνήθειες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην δημοσιονομική πολιτική της αυτοκρατορίας.

 

Summary: Economists study rational human behaviour with a focus on the production, distribution and consumption of goods and services. When the irrational aspects of human attitude come into force, then, the discipline of economics changes and becomes another form of art. The study of these aspects should not be neglected but should be incorporated in the mainstream analysis of rational data. Historians of the Roman empire tend to consider the illogical features of the economy as evidence for its underdevelopment, hence following Polanyi’s substantivist views.  In this article I intend to show that features like moral attitudes, religious beliefs, psychological factors or habits are, in fact, potent economic determinants and they co-exist harmoniously with other more ‘rational’ factors. In fact, they determined the fiscal policy of the Roman emperors throughout the imperial period, even if we study only the Severans here.

H ρωμαϊκή δημοσιονομική πολιτική, σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο και τον Ηρωδιανό (pdf)

«…διά νεφελών επιβεβηκότες εκ των περάτων της οικουμένης…»: χριστιανικές αντιλήψεις για το σώμα στην Ύστερη Αρχαιότητα (p. 53-60)

ARTICLES

Μαρώ Τριανταφύλλου

Δρ. Αρχαίας Ιστορίας

 

Περίληψη: Το απόκρυφο Ιωάννου Κοίμησις Θεοτόκου, έργο του α΄ μισού του 5ου αι., παρουσιάζει γλαφυρά για ένα κοινό που διψά για να συμπληρώσει τις ψηφίδες της βιογραφίας της Μαρίας, της μητέρας του Ιησού, μια λεπτομερειακή περιγραφή του θανάτου της. Στο κείμενο αυτό ο σύγχρονος μελετητής μπορεί να βρει, ανάμεσα στα άλλα, πολλές πληροφορίες για τις πρώιμες χριστιανικές αντιλήψεις για το ανθρώπινο σώμα. Το άρθρο μου επιχειρεί να δείξει τη συνομιλία του χριστιανικού κόσμου με προϋπάρχουσες θρησκευτικές και άλλες παραδόσεις για θέματα όπως η θαυματουργική ίαση και η ανάσταση του σώματος αλλά και τις ομοιότητες στην περιγραφή των τελευταίων ωρών ενός ανθρώπου τόσο στη χριστιανική όσο και στην εθνική γραμματεία.

Summary: The apocryphon Ioannou The Dormition of Mary, mother of God, a text dated on the first second of 5th century, describes in a very vivid way and with many details the last hours and the death of Maria, the mother of Jesus. The writer has in mind a Christian public who needs to know in details the life and death of sacred persons. In this apocryphon the researcher can find interesting information about the early Christian perceptions and representations of the human body. This article tries to search the dialogue between the Christian world and older traditions, religious or other, on subjects as the miraculous therapy and the resurrection of the body and to point out the similarities of the descriptions concerning last hours and  death of a person in the Christian as well in the pagan literature.

Xριστιανικές αντιλήψεις για το σώμα στην Ύστερη Αρχαιότητα (pdf)

Αρχαιογνωσία στην ύστερη αρχαιότητα: Ο Ωραπόλλων και ο κύκλος του στην Αλεξάνδρεια του 5ου αιώνα μ.Χ. (p. 36-52)

ARTICLES

Eleni Fassa, PhD
Post-doctoral Researcher National Hellenic Research Foundation
Adjunct Professor CYA/DIKEMES – Open University of Cyprus

 

Περίληψη: Στο άρθρο παρουσιάζονται και ερμηνεύονται οι αρχαιογνωστικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται στη σχολή του Ωραπόλλωνα στην Αλεξάνδρεια κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 5ου αιώνα μ.Χ. Ο Ωραπόλλων και τα μέλη του κύκλου του, επιφανείς παγανιστές και διάσημοι καθηγητές ρητορικής και φιλοσοφίας, καλλιεργούν ζωηρά αρχαιογνωστικά ενδιαφέροντα: συνθέτουν πραγματείες με αντικείμενο τις εθνικές ˗και πρωτίστως τις αιγυπτιακές˗ αρχαιότητες, επισκέπτονται σημαίνοντες ιερούς τόπους και προσπαθούν να καταγράψουν και να αναβιώσουν τελετές της παγανιστικής λατρείας. Τα κίνητρα και οι στόχοι αυτής της αρχαιογνωστικής έρευνας δεν σχετίζονται αποκλειστικά με τη νοσταλγική επιστροφή στο ένδοξο παγανιστικό παρελθόν. Η μελέτη των αιγυπτιακών και ελληνορωμαϊκών αρχαιοτήτων συνιστούσε μέσο συγκρότησης της εθνικής ταυτότητας, συνέβαλε στη διατήρηση των παραδεδομένων τελετουργιών και εξακολουθούσε να νοηματοδοτεί και το παρόν στο πλαίσιο της πολεμικής μεταξύ χριστιανών και εθνικών στο υστερορωμαϊκό αστικό τοπίο.

Summary: The article examines the antiquarian research advanced in the rhetorical and philosophical school of Horapollon and its broader milieu in late 5th century AD Alexandria. Although scarce and widely dispersed, the extant sources provide evidence for lively antiquarian activities, which included: (a) surveys of ancestral rites, journeys, interviews and extensive study, (b) the composition of treatises on antiquarian subject-matters, and (c) attempts to revive traditional practices. Antiquarianism is interpreted in the context of social, religious and cultural developments in late antique Alexandria and the reasons which prompted these urban intellectuals to deal with antiquarian issues in a period of social tension are explored. It is suggested that antiquarian interests in the circle of Horapollon should be viewed not only as an expression of nostalgia and longing for the glorious pagan past, but also as conscious endeavours to incorporate and utilize the knowledge derived from antiquarian activities in the turbulent pagan present.

 

Αρχαιογνωσία στην ύστερη αρχαιότητα: ο Ωραπόλλων και ο κύκλος του στην Αλεξάνδρεια του 5ου αι. μ.Χ. (pdf)

Artist to the Gentiles: Literary Theology in Luke-Acts (p. 30-35)

ΑΡΘΡΑ

Joshua Anthony

Classics and Theology,

University of Notre Dame

 

Περίληψη: Οι Πράξεις του Λουκά προβάλλουν ένα θεολογικό ενδιαφέρον για τον Ιησού ως Λυτρωτή των περιθωριακών  (είτε αυτοί βρίσκονταν εντός του λαού του Ισραήλ είτε ήταν εθνικοί), και ένα λογοτεχνικό ενδιαφέρον για ελληνορωμαϊκές μεθόδους παρουσίασης. Και από τις δύο αυτές απόψεις οι Πράξεις είναι μοναδικές μεταξύ των υπολοίπων κειμένων της Καινής Διαθήκης. Σε αυτό το άρθρο εξετάζω τις συγκεκριμένες ελληνορωμαϊκές λογοτεχνικές τεχνικές που αξιοποιούνται στις Πράξεις,  καθώς επίσης και αποδεικτικά στοιχεία για τα θεολογικά τους ενδιαφέροντα. Εν τέλει σε αυτό το άρθρο υποστηρίζω ότι το μοναδικό λογοτεχνικό ενδιαφέρον των Πράξεων υπηρετεί το μοναδικό θεολογικό τους ενδιαφέρον: συγκεκριμένα, τα κείμενα προβάλλουν ελληνορωμαϊκές μεθόδους καλλιτεχνικής παρουσίασης, ιδιαίτερα επικές και ιστορικές, προκειμένου να θέσουν το θεολογικό ζήτημα της καθολικότητας του ευαγγελικού μηνύματος και της αιώνιας κυριαρχίας του Ιησού ως Βασιλέα, καθώς επίσης να παρουσιάσουν τον Χριστιανισμό με τρόπο που να είναι δελεαστικός για τους εθνικούς.

 Summary: Luke-Acts demonstrates a theological concern with Jesus as Redeemer of the outcasts (whether they be within Israel or Gentiles), and a literary concern with Greco-Roman modes of presentation.  In both these respects, Luke-Acts is unique among the rest of the New Testament.  In this paper, I review the specific Greco-Roman literary techniques that Luke-Acts exploits, as well as evidences of its theological concerns.  Ultimately, in this paper I assert that the unique literary concern of Luke-Acts serves its unique theological concern: that is, the texts demonstrate Greco-Roman modes of artistic presentation, especially epic and epic history, in order to make a theological point about the universality of the Gospel message and the endless dominion of Jesus as King, as well as to present Christianity so as to be compelling to Gentiles.

 

Artist to the Gentiles: Literary Theology in Luke-Acts (pdf)

 

Galen and Modern Healing (p. 13-29)

ΑΡΘΡΑ

Henry Jakubowski

Professor of BioChemistry,

Saint Benedict Saint John’s University

Despina Iosif

Adjunct Professor, Ancient History and Religion,

Hellenic Open University and College Year in Athens

 

Περίληψη: Ο Γαληνός είναι ο μοναδικός θεραπευτής της δυτικής ιατρικής που γνώρισε τόση απήχηση. Αν και οι βάσεις των ιατρικών απόψεών του και των θεραπειών του μεταμορφώθηκαν σε ένα πιο επιστημονικό και μηχανιστικό ύφος βασισμένο στην ανατομία, τη φυσιολογία, τις λοίμωξεις και τις μοριακές αλληλεπιδράσεις, ωστόσο συνέχισαν να διατηρούν την κυριαρχία τους μέχρι σήμερα. Θα διερευνήσουμε τη ζωή και την ιατρική του Γαληνού και στη συνέχεια θα δείξουμε πώς οι ιδέες αυτού του ανθρώπου ήταν συνεπείς και ότι μπορούν ακόμα να συμβάλουν σημαντικά στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου.

 

Summary: Based on his voluminous writings and the number of centuries that medical healers adopted his healing canon, Galen Aelius Galenus (Claudius Galenus, or more simply Galen as he became known across time and geography) was probably the single most influential medical healer in Western medicine of all time. Although the bases of his medical views and treatments were transformed by those derived from a more scientific and mechanistic foundation based on anatomy, physiology, infection and molecular interactions, they continued to hold sway until recent times. That they did speaks to the complexity of the healing arts, which should encompass both the curing of diseases as well as the relief of human suffering. Both are still significant challenges to modern medicine. We will explore Galen’s life and medicine, and then show how the ideas of this man are consistent with and can still illuminate evolving paradigms for explaining and treating disease, illness and relieving human suffering.

 

Galen and Modern Healing (pdf)

Η μεταμόρφωση ενός αγίου στο Peristephanon του Προυδέντιου (p. 1-12)

ARTICLES

Θωμάς Τσαρτσίδης

Εθνικό και Καποδιστριακό

Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Περίληψη: Στον Ύμνο στον Ρωμανό (τέλη 4ου / αρχές 5ου αι. μ.Χ.), ένα ποίημα επίσης γνωστό και ως Peristephanon 10, ο ποιητής Προυδέντιος περιγράφει την ανάκριση και τα βασανιστήρια ενός αγίου από την Καισάρεια που μαρτύρησε στην Αντιόχεια. Στην περιγραφή του ο Προυδέντιος τροποποιεί βασικά στοιχεία της ιστορίας του Ρωμανού, όπως αυτά μας είναι γνωστά από τις αγιολογικές πηγές. Πιο συγκεκριμένα, δεν αναφέρει ότι το μαρτύριο του αγίου έλαβε χώρα στη Αντιόχεια και εμπλουτίζει τον λόγο του Ρωμανού με επιχειρήματα από την απολογητική παράδοση, τα οποία δημιουργούν την εντύπωση ότι το μαρτύριο διεξάγεται στη Ρώμη. Με άλλα λόγια, ο Προυδέντιος εκρωμαΐζει την ιστορία του Ρωμανού, πράγμα το οποίο διευκολύνεται από τη σημασία του ονόματος του αγίου (‘Ρωμαίος’). Έχοντας τροποποιήσει την ιστορία του Ρωμανού κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Προυδέντιος προωθεί το όραμα της ρωμαϊκής χριστιανικής ταυτότητας, μιας νέας εθνικής ταυτότητας, η οποία συνδυάζει ρωμαϊκά και χριστιανικά στοιχεία.     

Summary: In the Hymn to Romanus (end 4th / beginning 5th c.AD.), a poem also known as Peristephanon 10, Prudentius describes the interrogation and sufferings of a saint from Caesarea who was martyred in Antioch. In his description, Prudentius varies key-elements of the story of Romanus, as we know them from the hagiographical sources. More specifically, he does not mention that the saint’s martyrdom took place in Antioch and enriches Romanus’ speech with apologetic arguments creating the impression that his martyrdom took place in Rome. In other words, Prudentius romanises the story of Romanus, something that is aided by the significance of the saint’s name (‘Roman’). Through transforming the story in this way, Prudentius promotes the vision of a new Roman identity; the Roman Christian identity that combines Roman and Christian elements.

 

Η μεταμόρφωση ενός αγίου (pdf)